90% kobiet odpadło po przedstawieniu zdjęcia.

Kiedy zdjęcie decyduje, zanim poznamy człowieka

Przez pewien czas miałam dostęp do zdjęć moich klientek i pokazywałam je mężczyznom przed spotkaniem.

Efekt? Około 90% kobiet było odrzucanych na etapie samego zdjęcia. Nie dlatego, że były nieciekawe. Nie dlatego, że nie miały nic do powiedzenia. Nie dlatego, że nie pasowały charakterem, wartościami czy stylem życia.

Po prostu, w oczach mężczyzn, nie były wystarczająco atrakcyjne fizycznie. Były kobietami o przeciętnej, zwyczajnej urodzie. Nie wyglądały jak modelki. Nie miały perfekcyjnych zdjęć. Nie wszystkie miały sylwetkę zgodną z aktualnymi kanonami atrakcyjności. I właśnie wtedy zaczęłam się zastanawiać:

Gdzie w tym wszystkim jest człowiek?

Najbardziej zaskakujące były te, które przechodziły przez filtr zdjęcia

Co ciekawe, znacznie częściej akceptowane były kobiety o ponadprzeciętnej urodzie.

Również takie, które miały delikatnie poprawione usta lub kości policzkowe, zrobione rzęsy, doczepiane włosy czy inne elementy stylizacji, które sprawiały, że bardziej przypominały obraz znany nam z mediów społecznościowych czy reklam.

Nie twierdzę oczywiście, że każda atrakcyjna kobieta korzysta z medycyny estetycznej czy stylizacji. Nie o to chodzi. Chodzi o pewien mechanizm.

Im bardziej zdjęcie odpowiadało wyobrażeniu o współczesnej atrakcyjności, tym większa była szansa, że kobieta dostanie możliwość spotkania.

A przecież zdjęcie nie mówi nam, czy kobieta jest ciepła. Nie mówi, czy potrafi rozmawiać. Nie pokazuje jej poczucia humoru. Nie pokazuje inteligencji, empatii, wartości ani sposobu patrzenia na świat. Nie wiemy, czy przy niej będziemy się dobrze czuli. A przecież właśnie z tego składa się relacja.

Czy naprawdę wybieramy „naturalność”?

W dyskusjach o wyglądzie często pojawia się stwierdzenie, że mężczyźni wolą „naturalne kobiety”. Nie jestem pewna, czy rzeczywistość jest aż tak prosta. Bo czym właściwie jest dzisiaj naturalność? Czy naturalna jest kobieta bez makijażu? A może delikatny makijaż jest już czymś oczywistym? Czy przedłużone rzęsy są jeszcze stylizacją, czy już elementem codziennego wyglądu? A doczepiane włosy? Powiększone usta? Modelowanie kości policzkowych? Zabiegi medycyny estetycznej? Granica między „naturalnym” a „poprawionym” coraz bardziej się zaciera.

Co ważniejsze — zmienia się również nasze wyobrażenie o tym, jak powinna wyglądać atrakcyjna kobieta.

Wystarczy pójść do supermarketu

Czasami warto oderwać się od ekranu telefonu.

Wejść do supermarketu. Stanąć w kolejce. I po prostu popatrzeć na ludzi. Zobaczymy kobiety i mężczyzn w różnym wieku, o różnych sylwetkach, z różnymi twarzami, fryzurami i sposobami ubierania się.

Większość z nich jest po prostu… przeciętna. I to nie jest nic złego.

Przeciętność nie oznacza braku atrakcyjności. Nie jesteśmy społeczeństwem złożonym z modeli i modelek.

A jednak kiedy przeglądamy profile w mediach społecznościowych, możemy odnieść wrażenie, że właśnie tak wygląda świat. Problem polega na tym, że zaczynamy porównywać prawdziwych ludzi z wyselekcjonowanymi obrazami innych ludzi.

Zdjęcie pokazuje wygląd. Spotkanie pokazuje człowieka.

Właśnie dlatego w pewnym momencie zdecydowałam się w mojej pracy odejść od pokazywania zdjęć przed spotkaniem.

Nie dlatego, że uważam wygląd za nieważny. Wręcz przeciwnie. Chcę tylko, żeby wygląd nie był jedyną informacją, na podstawie której podejmujemy decyzję. Chcę dać człowiekowi szansę. Szansę na rozmowę. Na uśmiech. Na poczucie humoru. Na tę szczególną energię, której nie da się zapisać w formularzu. Na moment, w którym po kilkunastu minutach rozmowy okazuje się, że osoba, która na zdjęciu wydawała się „zwyczajna”, nagle staje się dla nas bardzo atrakcyjna.

Bo atrakcyjność nie zawsze działa jak matematyka.

Czasami ktoś zaczyna nam się podobać dopiero wtedy, kiedy go poznajemy.

Czy możemy zakochać się w kimś, kogo wcześniej odrzucilibyśmy na zdjęciu?

To jest chyba najciekawsze pytanie. I odpowiedź brzmi: oczywiście, że tak.

Człowiek nie jest zdjęciem. Jest głosem. Sposobem patrzenia. Gestami. Poczuciem humoru. Inteligencją. Ciepłem. Sposobem, w jaki traktuje innych ludzi. Tym, jak reaguje, kiedy coś idzie nie po jego myśli. Tym, czy potrafi słuchać. Tym, czy przy nim czujemy się swobodnie. Tego wszystkiego nie zobaczymy na jednym zdjęciu. A właśnie te rzeczy często decydują o tym, czy chcemy z kimś spędzić kolejne lata.

Nie chodzi o to, żeby udawać, że wygląd nie ma znaczenia

Nie chcę też popadać w drugą skrajność. Oczywiście, że wygląd ma znaczenie.

Pociąg fizyczny jest częścią relacji. Każdy z nas ma swoje preferencje i nie ma w tym nic złego. Nie możemy i nie powinniśmy zmuszać nikogo do spotkania z osobą, która zupełnie mu się nie podoba. Ale jest różnica między: „Ta osoba nie jest w moim typie” a „Na podstawie jednego zdjęcia wiem, że nie warto jej nawet poznać”. To właśnie ta druga postawa wydaje mi się warta refleksji. Bo być może czasami odrzucamy nie człowieka, ale obraz, który stworzyliśmy sobie na jego temat w ciągu kilku sekund.

A może problemem nie jest zdjęcie, tylko to, jaką władzę mu daliśmy?

Zdjęcie samo w sobie nie jest problemem. Problemem może być znaczenie, jakie mu przypisujemy.

Jedno zdjęcie może sprawić, że ktoś dostanie szansę na spotkanie.

Jedno zdjęcie może też sprawić, że ktoś zostanie odrzucony, zanim wypowie choć jedno zdanie.

A przecież miłość, relacja i bliskość nie powstają między dwoma fotografiami.

Powstają między dwoma ludźmi.

Dlatego jako swatka zdecydowanie bardziej wierzę w spotkanie niż w zdjęcie.

Zdjęcie pokazuje wygląd.
Spotkanie pokazuje człowieka.

I być może właśnie dlatego czasami warto dać komuś szansę, zanim zdecydujemy, że nie jest „w naszym typie”. Bo być może największe zaskoczenie czeka właśnie tam, gdzie zdjęcie nie zrobiło na nas żadnego wrażenia.